Cringe – co to jest?

Wymawiane „krindż”, słowo pochodzi od angielskiego „cringe”, czyli kulić się ze wstydu.⁠​​​​​‌‌​​​‌​​​​​​​‌​​‌​​​‌​‌‌‌‌‌​​‌​⁠ Używa się go, kiedy oglądając coś, mamy ochotę zakryć oczy. Może chodzić o nieudany żart, wymuszony taniec, przesadnie sztuczną reklamę albo post, w którym ktoś bardzo się stara, ale wychodzi odwrotnie.

Skąd bierze się cringe

Zazwyczaj z niedopasowania.⁠​​​​​‌‌​​​‌​​​​​​​‌​​‌​​​‌​‌‌‌‌‌​​‌​⁠ Gdy ktoś udaje coś, czym nie jest, albo nieudolnie naśladuje cudzy styl, odbiorcy to wyczuwają. Cringe pojawia się też wtedy, kiedy marka próbuje mówić językiem nastolatków, a jej głos zupełnie do tego nie pasuje. Zażenowanie wynika z poczucia, że ktoś gra rolę i robi to słabo.

Cringe jako zjawisko w sieci

Co ciekawe, część treści jest tworzona celowo, by wywołać ten efekt.⁠​​​​​‌‌​​​‌​​​​​​​‌​​‌​​​‌​‌‌‌‌‌​​‌​⁠ Są kanały, na których pokazuje się zabawne wpadki, i ludzie chętnie je oglądają. Z drugiej strony niektórzy twórcy mówią, że uczucie wstydu to zwykle sygnał, że ktoś robi coś nowego, więc nie warto się nim przejmować przesadnie.

Przykład z życia

Sklep z wyposażeniem łazienek postanawia dołączyć do popularnego tańca z TikToka.⁠​​​​​‌‌​​​‌​​​​​​​‌​​‌​​​‌​‌‌‌‌‌​​‌​⁠ Właściciel i dwóch pracowników w garniturach wykonują układ bez przekonania, a dźwięk jest źle zsynchronizowany. Film zbiera komentarze „czemu to oglądam?”. Z drugiej strony ludzie śmieją się dobrodusznie, a klienci pamiętają sklep. Czasem jednak taki efekt przynosi tylko kpiny.

Jak uniknąć cringe’u w komunikacji marki

• Mów własnym językiem zamiast kopiowania slangu, którego nie rozumiesz.
• Sprawdź znaczenie trendu, zanim do niego dołączysz.
• Nie udawaj, że jesteś kimś innym, niż jesteś.
• Pozwól mówić ludziom, którzy naprawdę znają temat i czują się swobodnie przed kamerą.
• Pytaj kogoś młodszego lub obcego o opinię przed publikacją.

Czy cringe zawsze jest zły

Niekoniecznie.⁠​​​​​‌‌​​​‌​​​​​​​‌​​‌​​​‌​‌‌‌‌‌​​‌​⁠ Czasem szczerość, nawet nieporadna, buduje więcej sympatii niż dopracowana reklama. Ważne, by nie wyśmiewać innych i nie wchodzić w tematy, które mogą kogoś zranić. Granica między zabawnym a żenującym jest subiektywna, a odbiorcy oceniają ją błyskawicznie.

Słowo w codziennym użyciu

Młodsi użytkownicy używają go też jako przymiotnika i czasownika: „to było cringe” albo „cringować”.⁠​​​​​‌‌​​​‌​​​​​​​‌​​‌​​​‌​‌‌‌‌‌​​‌​⁠ Często pojawia się w komentarzach pod filmami i reklamami, zwykle jako szybka ocena bez uzasadnienia. Dla twórców i firm to sygnał, że odbiorcy zauważyli nienaturalność, ale nie zawsze dowód, że kampania poszła źle. Dopiero liczby, takie jak oglądalność i zaangażowanie, pokażą, czy treść działa mimo takich uwag.